Ορθοπ*δικός –η –ο, ένας γλωσσικός Ιανός

 

 

              Το έναυσμα για το σημερινό άρθρο μού δόθηκε από μια συζήτηση που ξεκίνησε σε φόρουμ και μεταπήδησε στο buzz του Google. Επειδή λοιπόν μου ζητείται παντού να υπερασπιστώ τη γνώμη μου (καημένε Βολταίρε, σ’ έχουν ξεχάσει όλοι σχεδόν!), γιαυτό είπα να το παρουσιάσω εδώ ώστε να μην χρειάζεται να το αναδημοσιεύω και να γεμίζω έτσι τον Παγκόσμιο Ιστό με ανατυπώσεις.

Γνώση και γλώσσα, Το Βήμα 22/11/2009

Δ. N. Mαρωνίτης 

Η απερίφραστη δήλωση του μεγάλου δασκάλου Εμμανουήλ Κριαρά στον νέο πρωθυπουργό της χώρας ότι θεωρεί καταστροφική τη διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας στις τρεις τάξεις του Γυμνασίου, επειδή στην πραγματικότητα υπονομεύει την ευρύτερη και βαθύτερη άσκηση της μητρικής γλώσσας, προκάλεσε ήδη έντονες, έντυπες και ηλεκτρονικές, αντιδράσεις. Τα σχόλια που ακούγονται και γράφονται (περισσεύουν τα αντιρρητικά έναντι των υπερασπιστικών) είναι γνωστά, συγχέοντας σκόπιμα δύο ριζικούς όρους: τη γνώση και τη γλώσσα. Θα επιμείνω:

Πρόγραμμα «ΦΡΑΣΙΣ» – Μια πολλά υποσχόμενη εξέλιξη

 

Μετά από σχεδόν τρεις μήνες χωρίς ενημερώσεις μπορώ να πω ότι πλέον θα υπάρχουν συνεχείς ενημερώσεις στη Λεξιμανία. Stay tuned folks!

 

 

 

Με κάποια καθυστέρηση σας ενημερώνω για ένα πρόγραμμα που ξεκίνησε ήδη (εδώ και περίπου ένα μήνα) και αποτελεί μια πολύ καλή εξέλιξη για το χώρο του βιβλίου. Μεταφέρω εδώ λοιπόν τις πληροφορίες για το πρόγραμμα αυτό:

Γλωσσικός φετιχισμός, Ελευθεροτυπία 14/11/2009

Η σημαντικότητα και μάλιστα η οικουμενικότητα του θέματος «γλώσσα» έγκειται στην άρρηκτη διασύνδεσή της με τις βασικές συνιστώσες της ανθρώπινης ύπαρξης: την αίσθηση, τη σκέψη και την πράξη.

Eξ αφορμης – Γλωσσικά ομοιώματα, 6/12/2009

Του Σπύρου Α. Μοσχονά

Μία βδομάδα πριν από τις εκλογές του Οκτωβρίου, ο Προφήτης μίλησε. Και είπε στους ψηφοφόρους: Αυτός ο «ξενότροπος κομματάρχης» που τον προορίζουν για πρωθυπουργό δεν μπορεί να ξεχωρίσει το «πηλίκον» από το «πηλήκιο». Μπερδεύει τις «κάλπες» με τις «κάλτσες». Σ’ αυτόν, έναν «ανελλήνιστο» που δεν ξέρει «πού βρίσκονται τα γλωσσικά σύνορα της ελληνικής ετερότητας», θα εμπιστευτούμε τα γεωγραφικά μας σύνορα; Αυτός κάνει μόνο για «κανένα Βέλγιο ή Λουξεμβούργο», κράτη «με γλώσσα (και συνείδηση) δίχως ετερότητα». Είναι ικανός να ξεπουλήσει τη χώρα. Η γλωσσική απώλεια «δεν μπορεί να μετρηθεί παρά και με εδαφική συρρίκνωση». Αποφράδες ημέρες μάς περιμένουν, όπως εκείνες του 1920. Το «ιστορικό τέλος» του Ελληνισμού πλησιάζει. Αυτά είπε ο Προφήτης («Η Καθημερινή», 27/9/2009).