Συνέντευξη Εμμ. Κριαρά, Τα Νέα 28/11/2009

Οι άλλοι πρωταγωνιστές «Σοσιαλιστής υπήρξα από τότε που έγινα δημοτικιστής»

«Οι γονείς μου δεν ήθελαν να γίνω φιλόλογος διότι δεν θα έβγαζα πολύ ψωμί»
Ο Εμμανουήλ Κριαράς με τη γυναίκα του Αικατερίνη την οποία φώναζε  συνήθως «χαρούδι μου»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΣΤΑΥΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

 

Η Θεσσαλονίκη ήταν γεμάτη γνωστούς. Σε κάθε μέτρο κι ένα «γεια». Ήταν οι μέρες του Φεστιβάλ Κινηματογράφου και ο αέρας είχε τη μυρωδιά που σκορπάνε μόνο τα μεγάλα γεγονότα πολιτισμού. Στην παραλία μια παρέα ξένων προσπαθεί να χωρέσει στο κάδρο του κινητού μαζί με τον Λευκό Πύργο! Μου ζητούν να τους βοηθήσω. Στριμώχνονται, τους φωτογραφίζω και αρχίζω να τρέχω. Δεν θέλω να αργήσω ούτε λεπτό. Άλλωστε στο τηλέφωνο ήταν σαφής. «Θα σας περιμένω στις 10 ακριβώς».

E-mail

Η γλώσσα είναι το αμαρτωλό μας τραγούδι

Η γλώσσα είναι το αμαρτωλό μας τραγούδι

E-mailΕκτύπωση

Του Δημοσθένη Κερασίδη

Πώς ζει άραγε ο επιμελητής εκδόσεων; Στις μέρες μας σίγουρα «κατά τύχη». Ενώ μια ζωή ζούσε «κατά λάθος». Εξηγούμαι πάραυτα: όπως ο αγγειοπλάστης δουλεύει με τον πηλό, ο πυροσβέστης με τη φωτιά, ο συγγραφέας με τις λέξεις, έτσι και ο επιμελητής δουλεύει με το λάθος. Το λάθος είναι το πάθος του. Για την ακρίβεια, το σωστό είναι το πάθος του, γι’ αυτό και έχει ευαισθησία στο λάθος. Κι όταν αυτό το πάθος χρονολογείται από την εποχή της τυπογραφίας, τότε μάλλον είναι χρόνιο-αιώνιο. Αν και τω καιρώ εκείνω υπήρχε μόνο ο δικός μας Ανθρωπίδης… ο διορθωτής εννοώ.

Στην εποχή μας ο επιμελητής εκδόσεων ζει μια παράλογη μοίρα, ένα ζόρικο ριζικό θα έλεγα: ενώ από τη μια επιτέλους τον αναγνωρίζουν, τον τιμούν κατά κάποιον τρόπο και βλέπει, έστω κι από την κλειδαρότρυπα, το φως της δημοσιότητας –παρόλο που έχει μάθει πια να ζει με αυτάρκεια μες στη σπηλιά του–, από την άλλη τον παραγνωρίζουν και τον υποτιμούν κατά πολλούς τρόπους, γενικά υφίσταται τη μεγαλύτερη απαξίωση των τελευταίων τριάντα ετών – οικονομικά, ηθικά κτλ. Πριν προλάβει καλά καλά να βγει από την αφάνεια, καλείται, εκών άκων, να αναγεννηθεί από τις στάχτες του, διότι, αν και θεωρείται απολύτως απαραίτητος για τη διαδικασία παραγωγής του βιβλίου, που σημαίνει πως κινείται στο κέντρο του εκδοτικού χώρου, τελικά εξωθείται στο περιθώριο και στο σκοτάδι.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ζώντας –πιο σωστά, ασθμαίνοντας!– σε αυτή την τόσο τρυφερή, γεμάτη υπέροχες εκπλήξεις και υποσχέσειςεποχή, καλείται εκ των πραγμάτων να μετατρέψει την οδύνη του σε ωδίνη, να κάνει γέννα προσωπική και μέσα στη θυελλώδη συγκυρία της κρίσης να οξύνει την κρίση του… Παρότι τώρα πια έχει «σπίτι», έχει σύλλογο –όνειρο πολλών γενιών στο παρελθόν και εφιάλτης διαφόρων προσκυνημένων σήμερα–, είναι περισσότερο γυμνός από ποτέ.

 

Ο επιμελητής ως επαγγελματίας είναι επιφορτισμένος με το καθήκον να μετατρέψει σε βιβλίο το χειρόγραφο που το

Κερκοπίθηκοι, έχουν γλώσσα με συντακτικό, Καθημερινή 12/12/2009

The New York Times

Τι θα μπορούσαν να σημαίνουν οι ήχοι «μπουμ μπουμ», «κρακ κρακ» και «χοκ, χοκ, χοκ»; Αν γνωρίζετε το νόημά τους, μπορείτε να επαίρεστε ότι κατέχετε το μισό λεξιλόγιο ενός κερκοπιθήκου Καμπέλι, ενός πρωτεύοντος που ζει στο εθνικό πάρκο Ταΐ στην Ακτή του Ελεφαντοστού. Τα ενήλικα αρσενικά μπορούν να αναπαράγουν έξι διαφορετικούς ήχους, καθένας από τους οποίους έχει το δικό του νόημα. Εφόσον συνδυαστούν δύο ή περισσότεροι, μπορούν να σχηματίσουν διαφορετικά μηνύματα.

Speech Gene Shows Its Bossy Nature, New York Times 12/11/2009

Of the 20,000 genes in the human genome, few are more fascinating than FOXP2, a gene that underlies the faculty of human speech.

All animals have an FOXP2 gene, but the human version’s product differs at just 2 of its 740 units from that of chimpanzees, suggesting that this tiny evolutionary fix may hold the key to why people can speak and chimps cannot.

FOXP2 came to light in a large London family, half of whose members have severe problems in articulating and understanding speech. All turned out to have a mutation that disrupted this vital gene.

Skxawng!, The New York Times, 4/12/2009

When James Cameron’s science-fiction opus “Avatar” comes to the screen this month, audiences will witness meticulously conceived alien characters — speaking a meticulously conceived alien language. To lend extra authenticity to the Na’vi — the tall, blue-skinned, vaguely feline humanoids living on the distant world of Pandora — Cameron enlisted the help of a linguist to construct a full-fledged language, with its own peculiar phonetics, lexicon and syntax. From the mind of Paul Frommer, a professor at the University of Southern California, was born a Na’vi language, with mellifluous vowel clusters, popping ejectives and a grammatical system elaborate enough to make a polyglot blush.